Er wordt me door coachees regelmatig gevraagd naar ‘mijn HSP ervaringsverhaal’. “Wanneer kwam jij erachter hoogsensitief te zijn?, Hoe was het voor jou voor je gespecialiseerd was in hoogsensitiviteit? Hoe heb jij jouw pad van persoonlijke ontwikkeling en groei afgelegd?”. Daar is zoveel over te vertellen, dus vond ik het tijd om mijn ervaringen eens op een rijtje te zetten. Lees je mee?

Waarom ik geloof dat het leven voor HSP ook makkelijk kan zijn

In 2010 kwam ik voor het eerst in aanraking met coaching. Ik was begin twintig en voelde me… tja, vol. Vol van emoties die ik niet goed kwijt kon. Ik was vaak moe, snel overprikkeld en vond het lastig om écht te ontspannen. De kleinste dingen konden me raken: een opmerking, een sfeer in een ruimte, of het verdriet van iemand anders. Alles kroop mijn systeem in.

Aan het eind van de dag had ik vaak nog maar één remedie: op de bank ploffen met een aflevering Grey’s Anatomy en even goed uithuilen. Daarna was ik leeg, maar ook opgelucht.

Ik dacht toen vooral: ik ben gewoon wat emotioneler dan anderen. Van hoogsensitiviteit had ik nog nooit gehoord. Pas tijdens mijn coachopleiding – een paar jaar later – kwam de term vaker voorbij. Het kwartje viel. Of eigenlijk: een hele rits kwartjes.

Niet alleen over mijn gevoeligheid, maar ook over hoe mijn lichaam en emoties samenwerken. Ik ontdekte dat mijn klachten en struggles niet raar waren, maar juist logisch – als je gevoelig bent voor prikkels en weinig tools hebt om daarmee om te gaan.

Het zat er altijd al in

Als ik terugkijk, was het er natuurlijk als kind ook al overduidelijk. Mijn moeder vertelde dat ik als baby begon te huilen zodra een onbekend gezicht boven de kinderwagen hing, of als een hond blafte. Harde geluiden vond ik eng, en ik schrok om het minste of geringste.

Ik huilde veel. En voelde alles intens – en uitte dat ook intens: hard huilen, hard gillen, hard lachen.

Ook had ik als kind een enorme behoefte aan rust en regelmaat. Als ik niet genoeg slaap kreeg, was mijn lontje op. Dan kon ik niets meer hebben.

Tegelijkertijd was ik sociaal en zorgzaam. Ik voelde feilloos aan wat er in de groep speelde, wilde voor iedereen zorgen, en voelde me verantwoordelijk voor het welzijn van anderen. Mooie eigenschappen – maar ook intens om te dragen als kind.

Van inzicht naar actie

Mijn eerste coach liet me zien hoe lichaam en emotie samenwerken. Dat mijn vermoeidheid, gespannen schouders of buikpijn geen toeval waren, maar signalen. En dat ik keuzes had.

Ik kon leren begrenzen. Mijn energie bewaken. Mezelf minder verantwoordelijk maken voor alles en iedereen.

Ik dook erin. In 2010 startte ik een driejarige coachopleiding bij het HOC in Amersfoort. In 2014 startte ik mijn praktijk: Color Your Life. Omdat ik geloofde – en nog steeds geloof – dat het leven niet zwaar hóéft te zijn, ook niet als je gevoelig bent.

Want: als ik het kan, kan jij het ook!

Hoogsensitief zijn is niet ‘te veel’ zijn

Lang dacht ik dat ik te veel was. Te gevoelig. Te snel geraakt. Te moe. Inmiddels weet ik: ik voel gewoon veel. En dat is geen zwakte, maar een kracht. Tenminste – als je weet hoe je ermee omgaat.

Nee, ik word niet meer overspoeld door elk gevoel dat voorbijkomt. En ja, ik raak nog weleens overprikkeld – maar niet meer zo hard als vroeger. Ik herken het nu eerder én weet wat ik nodig heb om te herstellen.

Drie belangrijke inzichten die mij hebben geholpen:

• Ik hoef me niet alles aan te trekken.
• De emoties of meningen van een ander zijn niet van mij.
• Meer aandacht voor mezelf = minder gevoelig voor wat er buiten mij gebeurt.

Dat betekent overigens niet dat ik me afsluit. Juist niet. Ik kies alleen bewuster waar ik mijn energie aan geef. En dat voelt als vrijheid.

Ik heb prikkels óók nodig

Wat ik ook lang niet wist: dat er zoiets bestaat als een hoogsensitieve persoon die óók op zoek is naar prikkels. [Lees daarover meer in de artikelen HSP versus HSP HSS | verschillen en overeenkomsten, Overprikkeld en onderprikkeld tegelijkertijd: kan dat?] Naar afwisseling, naar intensiteit, naar nieuwe ervaringen. En dat dat gewoon kan samengaan. Ik dus.

Ik houd totaal niet van herhaling. Drie keer naar dezelfde speeltuin met mijn kids en ik krijg al de kriebels. Maar een nieuwe plek ontdekken met ze? Dan stroomt de energie weer. Ik hou van reizen, van festivals, van kunst of muziek die me diep raakt. Van vrienden die verrassend zijn, van onverwachte wendingen in gesprekken. Ik kijk zelden twee keer dezelfde film. Nieuwe projecten en avonturen houden me scherp en levend.

Tegelijkertijd weet ik ook: hoe meer ik in die intensiteit duik, hoe belangrijker het is dat ik daarna weer écht oplaad. Dus ik leef een beetje in uitersten: hard genieten en hard ontspannen. Mijn lijf is daarin mijn belangrijkste kompas geworden. Ik voel steeds beter welke prikkels me voeden, en welke me leegtrekken. Die balans vinden – daar zit voor mij de sleutel.

De kracht van mijn werk – voor mij én de ander

In mijn werk als coach is mijn sensitiviteit een enorme kracht. Ik voel snel wat er speelt, stem makkelijk af, en luister écht – zonder oordeel. Ik zie hoe cliënten groeien, soms dwars door het ongemak heen. Het geeft me zóveel voldoening om te zien hoe iemand stap voor stap weer regie pakt over zijn of haar leven. En dat vervult me met trots. Ik voel me dan echt zo’n trotse moeder gans, haha!

Mijn vak houdt me tegelijkertijd scherp. Ik leer elke dag van mijn cliënten, reflecteer op mezelf en blijf met veel interesse de wetenschappelijke ontwikkelingen rondom hoogsensitiviteit volgen.

Ook in het moederschap komt mijn gevoeligheid goed van pas. Ik merk de kleine signalen van mijn kinderen snel op. Al bots ik natuurlijk ook weleens tegen mijn eigen grenzen aan. Maar ook daar geldt: hoe beter ik voor mezelf zorg, hoe fijner ik er kan zijn voor een ander.

Weg met de HSP-mythe

Wat ik belangrijk vind om te zeggen: hoogsensitiviteit hoeft je leven niet te beperken. Ik trek het bijvoorbeeld slecht als mensen zeggen: “Ik ben hoogsensitief, dus ik kan niet naar verjaardagen.” Natuurlijk mag je kiezen waar je energie van krijgt. Maar HSP zijn betekent niet dat je aan de zijlijn hoeft te leven.

Sterker nog: het leven als HSP kan intens mooi zijn. Je maakt dingen dieper mee, voelt meer, en kunt ook intenser genieten – als je weet hoe je goed voor jezelf zorgt. Dat gun ik echt iedereen.

Tot slot

Ik hoop dat mijn HSP ervaringsverhaal je iets heeft gebracht. Misschien herkenning. Misschien rust. Misschien het gevoel: hé, ik ben niet de enige. Misschien zelfs een beetje hoop of motivatie. Dat zou ik helemaal te gek vinden.

En als jij op een punt staat waarop je denkt: ik wil het anders, maar ik weet niet hoe – weet dan dat je welkom bent. Bij Color Your Life begeleiden we je op een nuchtere en praktische manier, met oog voor wie jij bent. Laten we samen ontdekken hoe jij jouw sensitiviteit als kracht kunt inzetten.